جیرفت سی تی/ هلیل خاموش

اینکه دیروز کجا بوده ایم و امروز کجا هستیم مهم نیست , اما اینکه فردا کجامی رویم مهم تراست, با امید به لایتناهی برای تماشای گلهایی که فردا می رویند برخیزیم.



نویسنده : reza gilany ; ساعت ٧:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱٢ شهریور ۱۳٩٤

گول حرف رسانه های تازه انقلابی شده را نخورید

در گزارش جیرفت سی تی به نقل از دست نوشته های ساعت یازده روزدوشنبه 26امرداد سال 94هجری خورشیدی حاشیه نگار پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی اینطور می خوانیم:

دوشنبه 26 مرداد 94 است. حوالی ساعت 11به در مجمع می رسم.

 در مسیر جلسه با چند نفر از آزادگان همراه می شوم. حرفها همه ناظر بر تاثیرگذاری منحصر بفرد این روزهای آقای هاشمی است.

 جالب است که یکی از آنها می گوید: آقای هاشمی این روزها بیشتر در قلب حزب اللهی هاست. در قلب رزمندگان دفاع مقدس. در قلب بچه های سپاه. بعد هم می گوید: گول حرف رسانه های تازه انقلابی شده را نخورید. اینها در صف انقلابی های اصیل، جایی ندارند.

 تعبیر جالبی هم بکار می برد. می‌گوید: اینها انقلابی های بعد از احمدی نژادند!. با او آمدند و با او هم خواهند رفت. میزان برای انقلابی های اصیل، همان حرف امام است که فرمود:هاشمی زنده است، چون نهضت زنده است...

وارد جلسه که می شوم، صندلی ها پر شده. جایی برای نشستن نیست. یکی از آقایان جایش را به من می دهد. اینهم یکی ازمزایای خانم بودن است!. آرام جاگیر می شوم. قلم و کاغذی در می آورم تا اصل حاشیه نگاری را آغاز کنم.

می نویسم.بسم الله الرحمن الرحیم.

آقای هاشمی که وارد می شود، بچه های جنگ، از ته دل صلواتی می فرستند و شعار صل علی محمد می دهند. دیدار فرمانده و یاران دفاع مقدس همیشه پرشور از آب در می آید. پر از شور و شعور و معرفت.مردان بی ادعای دیروز، امروز هم ادعایی ندارند. درست مثل رفقای شهیدشان. نه منّتی بر مردم دارند بابت دفاع مقدس، نه فخری می فروشند بر عالم و آدم که ما بچه جنگیم!. بچه های جنگ، بچه های ادب و معرفت بودند. بچه های عشق و عرفان. هرچه سرشان در جبهه ها بالا بود، در شهرها سر به زیرترین آدمها بودند. دشمن شناس بودند نه دشمن تراش. از همین رو عزیز ملّت شدند. عزیز "فقیر و غنی". عزیز "بالای شهر و پائین شهر".

بچه های جنگ،"ولایت" به دل داشتند. نه به کام. از همین رو تا امامشان گفت بجنگید، جنگیدند و تا فرمود بایستید، ایستادند. نه دلواپس شدند و نه مدعی خیانت. فقط بیتی زیر لب داشتند و عشقی در دل. "رشته ای بر گردنم افکنده دوست؛ می برد هر جا که خاطرخواه اوست". امروز این آزادگان بوی همان بچه ها را می دهند. بوی معرفت به فرمانده عزیز امام. چقدر غریب شده اند این روزها. هم بچه های دفاع مقدس و هم فرمانده جنگ.

حرفها که آغاز می شود، جملگی بوی خوش آشنایی می دهد. یکی از اردوگاه می گوید و یکی از جبهه. یکی از اسارت خود می گوید یکی از شهادت رفیق. یکی "درد دل" آورده، یکی دلواپسی. یکی از غربت بچه های جبهه می گوید و یکی از قربت کاسبان جنگ.

خاطره زیاد آورده اند. باب شوخی هم باز باز است. یکی شان حلالیت می خواهد که تقلید صدای هاشمی کرده. دیگری هم به مطایبه از نخ تسبیه پاره شده نماز جمعه ها می گوید. آخرش هم یک تعبیر جالب می گوید و تمام. که «آزادی آزادگان با کلید هاشمی بود». اتفاق جالبی هم که اتفاق می افتد،  اهدای کتاب "23" نفر به آقای هاشمی است، توسط یکی از همان 23 نفر که امروز عضو هیأت علمی دانشگاه خوارزمی شده. صحنه های جالبی است. هم لبخند دارد و هم اشک. اشک شوقش از قدرشناسی پرهزینه این کارهاست. آخر امروز با هاشمی نشستن و از هاشمی گفتن هزینه های زیادی دارد. بخصوص اگر رزمنده باشی. ولی مگر می شود کسی از صدام نترسیده و از هاشمی گفته باشد، ولی حالا از هیاهو و هزینه دادن بترسد. به قول نویسنده کتاب "پایی که جا ماند". کشیدن کاریکاتور صدام، آنهم در حال تعظیم به هاشمی، در پیش چشم عراقی ها،  ارزش شلاق خوردنش را داشت!. "آدم خیس که هراس بارون ندارد".

صحبت رزمنده ها زیاد بود، امّا خلاصه اش را نوشتم. انشاء الله همه اش پخش شود.در صدا و سیما که ممنوع الانتشار است!. در همین رسانه های معدود خودمان پخش شود. تا به گوش مردم برسد. به گوش جوانان امروز. گوشهای بسیار کثیری هست که هنوز برای شنیدن سخن حق باز است و هوشیار. عقل مردم که فقط در جعبه صدا و سیما نیست. پس در سانسور این حرفها در تلویزیون، حتماً حکمتی هست که نتیجه ای جز انزوای خود آنها ندارد. ولی صد حیف بر رسانه ای که قرار بود دانشگاه باشد. دانشگاهی سرشار از اخلاق و اطلاع رسانی اسلامی. نه مقلدی کورکورانه از شانتاژهای خبری غربی و شرقی!.

نوبت سخن که به آقای هاشمی می رسد، چشمهایشان برق می زند. شوق حظّ دیدار بچه های جنگ در چهره شان موج می زند. اولین جمله ایشان هم حکایت از همین موضوع دارد. "امروز شیرین ترین جلسه دوسال اخیرم هست". حرف اول آقای هاشمی بعد از بیان شیرینی این دیدار، حرف رسانه است. حرف اینکه چرا صدا و سیما از خاطرات اسرا و آزادگان و اردوگاه‌های رمادیه و ... نمی گوید؟ از خاطراتی که غرورآمیز است و پر از ایثار. گویی تعصبات سیاسی آنقدر رسانه ملی را غرق کرده، که فراموش کرده باید از شکست صدام بگوید!. توصیه آقای هاشمی به بچه های جنگ داشتن رسانه است. این توصیه همیشگی ایشان است به همه اقشار جامعه. تا چشم امید از صدا و سیما بردارندو بروند به سراغ رسانه های دیگر. از کتاب و مجله و ماهنامه گرفته تا وبلاگ و سایت و اینستاگرام.

خاطرات بچه های جنگ و آزادگان مکمل خاطرات فرمانده است. پس باید به میدان بیایند. برای جلوگیری از تحریف تاریخ دفاع مقدس. برای مقابله با سانسور فرمانده جنگ. برای تبیین پیروزی بزرگی که برخی ها چون هنوز باورش نکرده اند، تبلیغش هم نمی کنند تا مردم نفهمند عاقبت پذیرش قطعنامه 598 چه شد؟ بالاخره صدام بُرد یا امام؟.

حرف بعدی آقای هاشمی حرف امام است. حرف دوبار دیدن حزن و اندوه شدید امام. آنهم نه برای آبروی خود و نوشیدن جام زهر که برای تعطیلی حج و عاقبت خانوده اسراء. با شنیدن این جمله های کوتاه چهره ها پر از بهت و شُکوه می شود. شکوهش از شنیدن بزرگی امام است.

بهتش هم از انحراف پیش آمده در شناخت امام. امامی که به قول رهبری، حرف دلش را باید از هاشمی شنید. ولی کاری کرده اند که گویی اندوه امام فقط برای خودش بود و جام زهرش. زهی تاسف از این همه جفا که مردی که جز مصالح اسلام و مردم چیزی نمی خواست، اندوهش را تا حد ناراحتی از خدشه بر آبروی خود پایین می آورند. هاشمی از دو بار حزن و اندوه شدید امام می گوید. تا مردم بدانند اندوه امام از چه بود و دلواپسی اش از چه است؟.

اندوه امام ازدوری مسلمین از یکدیگربود. غم بزرگشان هم از تعطیلی حج. از دور افتادن مسلمانان از هم . امامی که می‌گفتند اول از همه باید با مسلمانان کار کنیم. یا " ما انقلاب نکرده ایم که حج را تعطیل کنیم". چگونه می تواند از وضع امروز مسلمانان اندوهگین نباشد. از دوری و رقابت روزافزون ایران و عربستان. که نانش شده برای اسرائیل و دودش برای مردم عراق و یمن و سوریه و ...؟!.

اشاره بعدی آقای هاشمی هم به دلواپسی امام است. دلواپسی نه برای منافع خود که برای مردم و مصالحش. هاشمی از حزن زیاد امام در اینباره می گوید. غم عاقبت خانواده های آزادگان. آن روزها که جنگ به آتش بس رسیده بود و رزمندگان داوطلب به خانه برگشته بودند ولی خانواد‌ه‌های اسرار در انتظار عزیزان مهجور خود بودند. تا همه بدانند امام نه مرد مبارزه های کور بود و نه انقلابی ترمز بریده. برای امام "مبارزه بخشی از انقلاب بود. نه تمام آن.

پس جایی که لازم بود، مبارزه می کرد و دفاع. در جایی هم که مصلحت می دید، مذاکره کرد و صلح. دلواپسی های امام از جنس دلواپسی های امروز نبود. آنهم با شعارهای بی محتوا. دلواپسی های امام برای مصلحت مردمش بود.

برای مصلحت انقلاب و نظام. نوشیدن جام زهر امام هم از همین مشرب بود تا آدرسی سر راست باشد برای آیندگان. که انقلابی گری را کلّه شقی ندانند. شاید بزرگترین تحریف امام همین تحریف جام زهرشان باشد. با تحریف گرانی که حتی نمی دانند اگرجام زهر امام نبود، عاقبت جنگ چه می شد؟.

حرف بعدی آقای هاشمی، حرف مقاومت است. مقاومتی که دو مصداق پیدا کرده. یکی دفاع مقدس و یکی دوران تحریم ها در دولت گذشته. هاشمی می گوید مقاومت واقعی دوران جنگ بود. دوران تحریم های دولت گذشته، آنهم با دشمن تراشی های احمدی نژاد، دوران مقاومت نبود. دوران فقیرتر کردن کشور بود!.

دوران فقیرتر کردن مردم و اختلاسها که نمی شود دوران مقاومت. مقاومت مال روزگار نفت10 دلاری بود نه 100 دلاری. لفظ مقاومت برازنده دولت دفاع مقدس بود و نه دولت احمدی نژاد. تعبیر مقاومت هم دچار تحریف می شود. اگر جریان انحرافی مصداقش بشود!.

حرف آخر آقای هاشمی هم تقدیر است و هم هشدار. تقدیر از ولایت مداری های دوران دفاع مقدس. هشدار از ولایت معاشی های برخی در این روزگار. آقای هاشمی در همین چند جمله آدرس عاقبت دلواپسی ها را می دهد.

فرجام دلواپسی ها از قطعنامه 598 تا قطعنامه 2231 و برجام .تقدیر هاشمی برای رزمندگانی است که آن روزها دلواپس بودند. ولی با ولایتمداری و پذیرش حرف امام، شهد شیرین پیروزی را نوشیدند.

هشدار هاشمی به ولایت معاشانی است که دلواپس توافق هسته‌ای‌اند، ولی هنوز نفهمیده اند که بی اذن رهبری انجام چنین کاری هرگز میسر نبود. همانطور که پذیرش قطعنامه 598 بی اذن امام نمی شد. هاشمی این هشدار را می دهد تا بگوید شهد شیرین توافق هسته ای هم در راه است. درست مثل فرجام پذیرش قطعنامه 598. فقط می ماند که چه کسانی دلواپس می مانند و چه کسانی دلشادمی شوند؟. آینده پاسخ این سوال را خواهد داد.

روایت مصلحت همچنان باقی است.......




واژه کلیدی :بالای شهر و واژه کلیدی :اردوگاه و واژه کلیدی :کتاب 23نفر و واژه کلیدی :598