جیرفت سی تی/ هلیل خاموش

اینکه دیروز کجا بوده ایم و امروز کجا هستیم مهم نیست , اما اینکه فردا کجامی رویم مهم تراست, با امید به لایتناهی برای تماشای گلهایی که فردا می رویند برخیزیم.



نویسنده : reza gilany ; ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۸ بهمن ۱۳۸۸

نابوکو، تأمین امنیت انرژی اتحادیه اروپا

نوشته: سید محمد هوشی السادات ـ دانشجوی دکترای دانشگاه دورهام انگلیس


هتل ریکسوس آنکارا، پایتخت ترکیه در حالی میزبان مقامات ارشد بیش از 20 کشور جهان به منظور امضای قرارداد خط لوله گاز «نابوکو» بود که ایران به عنوان دومین دارنده ذخایر گازی جهان، غایب بزرگ این نشست دو روزه اقتصادی ـ دیپلماتیک لقب گرفت.

حال دو سؤال مطرح است که پروژه نابوکو بدون حضور ایران و روسیه تا چه میزان امنیت انرژی اتحادیه اروپا را تأمین خواهد کرد و آیا این اتحادیه با اتکا به ذخایر گازی دریای خزر و شمال آفریقا قادر است نیاز روز افزون انرژی خود را در آینده تأمین کند؟


اهداف اروپا و نابوکو

شرکت سهامی نابوکو (‏
Nabucco‏) با حضور کمپانی‌هایی از کشورهای ترکیه، بلغارستان، رومانی، مجارستان و اتریش در سال 2004 تأسیس شد و نام خود را از عنوان یک اپرا در وین اقتباس کرد.

این کنسرسیوم، پیمانکاری احداث خط لوله‌ای را به طول 3300 کیلومتر در اختیار دارد که 2000 کیلومتر آن در خاک ترکیه واقع شده و قرار است گاز تولید شده در کشورهای حاشیه دریای خزر و برخی کشورهای منطقه خاورمیانه را از جمله عراق و مصر، از «ارزروم» در منتهی الیه شرق ترکیه به ترمینال اصلی توزیع گاز «بوم گارتن» در اتریش ارسال و از آنجا به دیگر کشورهای اروپایی منتقل کند.

بر اساس این طرح، 31 میلیارد متر مکعب گاز، سالانه از این مسیر ترانزیت خواهد شد که نیمی از آن در کشورهای مسیر خط لوله مصرف و نیم دیگر آن نیز به دیگر مناطق اتحادیه اروپا منتقل که این رقم معادل 5 درصد کل تقاضای گاز این اتحادیه محسوب می‌شود.

خط لوله قفقاز جنوبی نیز نابوکو را به خط لوله سراسری گاز دریای خزر متصل خواهد کرد. هزینه راه اندازی این خط لوله که قرار است از سال 2011 آغاز و در سال 2014 به بهره برداری برسد، بیش از 11 میلیارد دلار برآورد شده است.

این خط لوله در پی بحران سالهای اخیر بین روسیه و اوکراین بر سر قیمت گاز که منجر به قطع ارسال انرژی به اروپا در سرمای زمستان شده بود و همچنین جنگ تابستان گذشته میان مسکو و تفلیس، به مسئله‌ای امنیتی برای اروپا مبدل شد و این اتحادیه در تلاش است با تنوع بخشی به خطوط لوله انتقال انرژی به این منطقه، وابستگی خود را به منابع گازی روسیه کاهش دهد. طبیعی است احداث این خط لوله، چالشی جدی برای موقعیت انحصاری روسیه تلقی خواهد شد و مسکو را وادار ساخته است تا علاوه بر اعمال فشار بر شماری از جمهوری‌های مشترک المنافع از جمله قزاقستان، ازبکستان و ترکمنستان و جمهوری آذربایجان، درصدد احداث خط لوله جریان جنوبی (‏
south stream‏) با ظرفیت انتقال 30 میلیارد متر مکعب گاز در سال از بستر دریای سیاه به کشورهای اروپایی و به مقصد ایتالیا بر آید. شرکت گاز پروم روسیه نیز به عنوان بزرگترین کمپانی گاز در سراسر جهان، به منظور منصرف ساختن ایران از هرگونه همکاری در پروژه نابوکو، برای سرمایه گذاری در پروژه خط لوله صلح که قرار است گاز ایران را از خلیج فارس به پاکستان و هند انتقال دهد، اعلام آمادگی کرده است.

بنابراین بدون تردید، ساختن این خط لوله و ایجاد مسیرهای جایگزین به جای مسیرهای موجود، بر موازنه سیاسی و اقتصادی و همچنین موقعیت ژئوپلتیک و ژئواکونومیک منطقه تاثیر گذار خواهد بود.

انگیزه بعدی اروپا از راه اندازی نابوکو نیز انطباق بیشتر آن با استانداردهای زیست محیطی و در راستای تلاش کمیسیون این اتحادیه به منظور کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در 20 سال آینده بر اساس پروتکل کیوتو است که در اعلامیه این کمیسیون موسوم به «‏
Green & White Papers‏» بر آن تأکید شد.

خط لوله نابوکو در وهله نخست برای انتقال منابع گازی ایران در دریای خزر به اروپا طراحی شده بود، اما در پی مناقشه غرب و ایران در خصوص موضوع هسته ای، در کنار برخی مسائل منطقه ای، جمهوری آذربایجان به عنوان تأمین کننده اصلی گاز خط لوله نابوکو در نظر گرفته شده است. حال نکته اینجاست که این خط لوله تا چه میزان بدون مشارکت ایران می‌تواند به اهداف خود دست یابد؟

‏نابوکو بدون ایران؟

رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر ترکیه در نشست آنکارا بر تلاش به منظور مشارکت ایران در این طرح تأکید و ابراز امیدواری کرد که گاز ایران و روسیه به زودی از طریق خط لوله نابوکو به اروپا منتقل شود.

«تانریلدیز» وزیر انرژی و منابع طبیعی ترکیه نیز ایران را یکی از کشورهای تأمین کننده گاز برای خط لوله نابوکو در آینده خواند. بسیاری دیگر از شخصیتها و کارشناسان در این نشست از جمله «پی بالگز»، کمیسیونر اتحادیه اروپا در امور انرژی نیز گاز ایران را در بلند مدت برای اروپا مهم و راهبردی توصیف کرده اند.

«اونا جاکنویسین» مقام ارشد پارلمان اروپا در امور آسیای مرکزی نیز پیش از این اعلام کرده بود که ایران می‌تواند نقش مهمی در کاهش وابستگی اروپا به منابع انرژی روسیه ایفا و باید در پروژه نابوکو و انتقال گاز طبیعی به بازار اروپا، مشارکت کند.

حال این سوال مطرح است که آیا حضور و یا غیبت ایران در پروژه نابوکو، می‌تواند بر میزان حجم گاز ترانزیت شده و مقرون به صرفه شدن سرمایه گذاری در آن که مستلزم انتقال دستکم 30میلیارد فوت مکعب گاز در هر سال است، تأثیرگذار باشد؟

جمهوری آذربایجان در حال حاضر به عنوان منبع اصلی تأمین گاز خط لوله نابوکو در نظر گرفته شده است، اما این کشور به علت قراردادهایی که با روسیه منعقد کرده و حجم زیادی از گاز تولیدی خود را به تازگی به مسکو فروخته است، در کنار اختلافاتی که با ترکیه درباره انعقاد یک قرارداد جدید 30 ساله دارد، در این عرصه موانعی را پیش رو خواهد داشت.

codex05x

page12

 




واژه کلیدی :نابوکو و واژه کلیدی :اتحادیه اروپا و واژه کلیدی :اردوغان و واژه کلیدی :ایران وترکیه




نویسنده : reza gilany ; ساعت ۸:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱٦ بهمن ۱۳۸۸

سازمان هوانوردی و فضانوردی امریکا (ناسا) به تازگی برای طراحی، ساخت و تولید لباس های فضایی جدید قراردادی را با یک شرکت بین المللی منعقد کرده است. فضانوردان از این لباس جدید در برنامه های بعدی سفر به ایستگاه فضایی بین المللی و سپس سفر به سطح ماه در سال 2020 استفاده می کنند. به گفته جف هانلی مدیر برنامه ناوگان در مرکز فضایی جانسون ناسا واقع در هیوستون، انعقاد قرارداد لباس های فضایی، ملزومات سخت افزاری مورد نیاز پروازهای فضایی سرنشین دار را برای نخستین پرواز برنامه ناوگان در سال 2015 فراهم می کند. قراردادهای کپسول سرنشین دار اوریون و راکت آرس I طی دو سال گذشته واگذار شده است. 

قرارداد منعقده در زمینه لباس فضایی شامل دوره زمانی عملیاتی از ژوئن 2008 تا سپتامبر 2014 و ارزش آن بالغ بر 8/183 میلیون دلار است. به گزارش جیرفت سی تی به نقل از ایسنا طی مدت قرارداد، شرکت اوشن یرینگ و پیمانکارانش کار طراحی، ساخت، آزمون و ارزیابی درباره ساخت، مونتاژ و نخستین پرواز اجزای لباسی که برای فضانوردان مستقر در وسیله سرنشین دار اوریون لازم است، انجام می دهند. همچنین، قرارداد پایه شامل کار اولیه روی طراحی لباس فضایی مورد نیاز برای سفر به سطح ماه نیز می شود. لباس ها و سامانه های پشتیبانی مورد نیاز باید برای بیش از چهار فضانورد عازم به ماه و شش نفر مسافر ایستگاه فضایی بین المللی تهیه شود. این لباس فضایی، برای سفرهای کوتاه به کره ماه از پیاده روی هایی فضایی روی سطح آن به مدت یک هفته طراحی می شود. همچنین این سامانه باید به گونه یی طراحی شود که بتوان با استفاده از آن شمار قابل توجهی پیاده روی فضایی را طی ماموریت های بالقوه گروه های اعزامی به ایستگاه در مدت شش ماه انجام داد. افزون بر این، لباس فضایی و سامانه های پشتیبانی امکان راهپیمایی های فضایی محتمل و محافظت از فضانوردان در برابر محیط پرتاب و فرود ( مانند نشتی های کابین فضاپیما) را فراهم می کند.
اگر شخصی بدون استفاده از لباس های فضایی از جو خارج شود، به دلیل وضعیت خاص محیط، دشواری های بسیاری برای وی به وجود می آید، از جمله؛

- از دست دادن هوشیاری به دلیل نبود اکسیژن

- به جوش آمدن خون و دیگر مایعات بدن به دلیل نبود فشار هوا

- انبساط اندام های بدن به دلیل جوشش مایعات

- روبه رو شدن با تغییرهای شدید دمای محیط پیرامون (از 120 درجه سانتیگراد در نور خورشید تا100 درجه در سایه)

- روبه رو شدن با انواع مختلف تابش ها از جمله پرتوهای کیهانی و ذرات بارداری که از خورشید گسیل می شوند (بادهای خورشیدی)

- برخورد با انواع ذرات کوچک سرگردان در فضا که با سرعت زیاد در حرکتند.

بنابراین برای آنکه شخص بتواند یک سفر فضایی بی خطر را به پایان برساند، باید از یک دست لباس فضایی استفاده کند که دارای ویژگی های زیر باشد؛

- محیطی با فشار مناسب برای بدن پدید آورد.

- اکسیژن بدن را فراهم کند.

- دی اکسید کربن تولید شده را دور کند.

- دمای مناسبی را فراهم آورد تا شخص بتواند حتی در نور خورشید هم به فعالیت های خود ادامه دهد.

- مانعی برای فعالیت و تحرک و جابه جایی شخص نشود.

- از شخص در برابر انواع ذرات فضایی محافظت کند.

- مانعی برای رسیدن پرتوهای کیهانی به بدن شخص شود.

- مانعی برای دیدن محیط پیرامون نشود.

- امکان گفت وگو با دیگران (دیگر فضا نوردان همکار و پایگاه زمینی ) را فراهم آورد.

- امکان حرکت در خارج از فضاپیما را به وجود آورد.

با توجه به موارد بالا می توان دریافت که لباس های فضایی باید گستره وسیعی از امکانات را برای فضا نورد فراهم آورد و در عین حال وی را از بسیاری از مشکلات و دشواری های فضا دور نگه دارد.

در ادامه مهم ترین ویژگی های لباس فضایی را بررسی می کنیم.

تامین فشار جو؛ لباس فضایی فشاری بر بدن فضا نوردان وارد می کند تا مانع جوشیدن مایعات بدن شود. امروزه بیشتر لباس های فضایی ساختاری چند لایه دارد و بخش درونی آن به شکل بدن انسان است. باتوجه به وجود هوا در لایه های آن فشاری ( که البته کمتر از فشار در سطح زمین است ) بر بدن فضا نوردان وارد می کند که وضعیت سطح زمین را برای فضانورد شبیه سازی می کند.

تامین اکسیژن؛ از آنجا که فشار درون لباس فضایی کمتر از یک اتمسفر است، فضا نورد نمی تواند از هوای معمولی ( که دارای 78 درصد نیتروژن، 21 درصد اکسیژن و یک درصد گازهای دیگر است) استفاده کند زیرا در این صورت با کمبود اکسیژن در ریه ها و خون مواجه می شود. ( شبیه حالتی که کوهنوردان هنگام صعود به قله اورست با آن روبه رو می شوند.) بنابراین بیشتر لباس های فضایی اکسیژن خالص را برای تنفس در اختیار فضانوردان قرار می دهند. برخی از لباس های فضایی این اکسیژن را توسط لوله یی که از یک طرف به بدن فضا نورد و از طرف دیگر به فضاپیما متصل است، فراهم می کنند، اما برخی دیگر از لباس ها به یک کوله پشتی مجهز هستند که اکسیژن مورد نیاز در آن ذخیره شده است. البته هم در شاتل فضایی و هم در ایستگاه فضایی بین المللی ترکیب درصد هوای تنفسی شبیه به هوای سطح زمین است و بنابراین شخص برای آنکه لباس فضایی بپوشد و اکسیژن خالص تنفس کند، باید ابتدا مدتی هوای با اکسیژن خالص مصرف کند تا نیتروژن موجود در خون و اندام های وی خارج شود.

حذف دی اکسید کربن؛ فضا نورد در عمل تنفس دی اکسید کربن آزاد می کند که تجمع این دی اکسید کربن در فضای بسته لباس فضایی موجب مرگ وی می شود، بنابراین لازم است این دی اکسید کربن را جمع آوری کرد. معمولاً در کوله پشتی فضانوردان بخشی است که هیدروکسید لیتیم درون آن، دی اکسید کربن بازدم فضا نوردان را به خود جذب می کند.

تنظیم دما؛ لباس های فضایی برای آنکه دمای مناسبی را برای فعالیت فضانوردان فراهم کند، دارای چند لایه از الیاف های خاص است و با توجه به خاصیت نارسانایی حرارتی، دما را از خود عبور نمی دهد.

لایه بیرونی لباس هم به خوبی پرتوهای خورشید را بازتاب می دهد و از افزایش دما جلوگیری می کند. بدن فضانوردان هنگام کار و فعالیت حرارت ایجاد می کند که باعث افزایش عرق می شود. برای جلوگیری از افزایش دما در درون لباس فضایی تدابیری اندیشیده اند، از جمله در برنامه های مرکوری و جمینی لباس های فضایی به فن و تبادل گرهای حرارتی مجهز بودند، اما امروزه لباس های فضایی با جریان آب خنک، سرد می شود.

حفاظت در برابر ذرات و تابش؛ برای آنکه لباس های فضایی بتوانند از فضانورد در برابر برخورد ذرات سرگردان فضا محافظت کنند، آنها را از چندین لایه الیاف مقاوم می سازند. علاوه براین، لباس های فضایی از فضانورد در برابر پرتوها نیز محافظت می کند، البته باید به خاطر داشت این لباس ها توانایی چندانی برای مقابله با این پرتوها و به ویژه زبانه های خورشیدی ندارد، بنابراین برنامه های راهپیمایی فضایی را در دوره هایی که فعالیت خورشیدی کمتر است، برنامه ریزی می کنند.

امکان دیدن محیط اطراف؛ لباس های فضایی، کلاه های ایمنی ویژه یی دارند که پلاستیک شفافی در بخش جلویی دارد و امکان دیدن اطراف را برای فضانورد فراهم می کند. بسیاری از این کلاه های ایمنی همانند عینک های آفتابی پوششی دارد که نور خورشید را بازتاب می کند. علاوه بر این فضانوردان پیش از راهپیمایی فضایی بخش درونی کلاه ایمنی را با ماده یی ضد مه اسپری می کنند تا از تشکیل مه در اثر بخارهای عرق بدن فضانورد جلوگیری شود.

توانایی حرکت؛ هنگامی که شخص لباس فضایی اش را می پوشد، حرکت و جابه جایی برای وی دشوار می شود. بسیاری از ما این تجربه را داشته ایم که هنگام پوشیدن دستکش های ضخیم، از توانایی و حرکت انگشت های ما به شدت کاسته می شود. فضانوردان اولیه نیز از دشواری حرکت دادن دست، بازو و پاها به ویژه در مفصل ها شکایت می کردند اما امروزه لباس ها را چنان می سازند که حرکت اندام ها در مفصل ها آسان تر باشد.

ارتباطات؛ لباس های فضایی دارای گیرنده و فرستنده رادیویی است و بنابر این فضانورد می تواند در هنگام راهپیمایی فضایی با دیگر فضانوردان و کارکنان ایستگاه زمینی در ارتباط باشد. این گیرنده- فرستنده که در کوله پشتی فضانوردان نصب می شود، دارای میکروفن و گوشی است که در کلاه ایمنی تعبیه شده است.

- حرکت در فضا؛ حرکت در حالت بی وزنی بسیار دشوار است. اگر فضانورد چیزی را به سمت جلو پرتاب کند، خودش رو به عقب می رود. (قانون سوم نیوتن؛ برای هر عملی عکس العملی است مساوی با آن و در خلاف جهت ) فضانوردانی که در برنامه فضایی جمینی راهپیمایی کردند، می گفتند برای تثبیت مکان خود، با دشواری های بسیاری روبه رو می شدند. اما امروزه فضاپیما دارای جای پا و دست است تا فضانوردان در حالت بی وزنی هم بتوانند کار کنند. علاوه براین فضانوردان پیش از انجام راهپیمایی های واقعی فضایی، چنین کاری را روی زمین تمرین می کنند. پوشیدن لباس های فضایی و شناور شدن در مخزن های بزرگ آب حالت بی وزنی را شبیه سازی می کند. علاوه براین ناسا، ابزارهایی ابداع کرده است که به فضانورد امکان می دهد، در فضا به آسانی جابه جا شود، بدون آنکه با طناب یا چیز دیگری به فضاپیما متصل باشد. چنین ابزارهایی معمولاً از موتورهای پیشران تشکیل شده اند که با خروج گاز از پشت سر، فضا نورد را به جلو می راند. این ابزارها دارای یک اهرم کنترل هستند که فضانورد می تواند با استفاده از آن جهت خود را تغییر دهد. این ابزارها دارای مخزنی هستند که حاوی 4/1 کیلو گرم گاز نیتروژن است و فضانورد را با سرعت سه متر بر ثانیه به حرکت در می آورد.

تاریخچه لباس های فضایی

از زمانی که هواپیماهای جت ابداع شد، خلبانان نیاز به لباس پرواز که فشار طبیعی زمین را فراهم سازد، احساس کردند زیرا د ر ارتفاعات زیاد فشار جو به شدت کم می شود و اکسیژنی برای تنفس وجود ندارد. معمولاً از این لباس ها وقتی استفاده می شود که فشار طبیعی درون کابین خلبان بنا به دلایلی کاهش می یابد. این لباس ها را از الیاف هایی می ساختند که دارای روکش نئوپرن بودند. این لباس ها همانند بادکنک منبسط می شوند و به بدن خلبان فشار می آورند. لوله یی هم از درون کابین به لباس خلبان وصل می شد که وظیفه تامین اکسیژن را به عهده داشت.

هنگامی که ناسا برنامه مرکوری را آغاز کرد، لباس های فضایی به لباس پرواز خلبان ها بسیار شبیه بود، اما روی نئوپرن را با یک لایه از میلار آلومینیوم دار پوشاندند. علاوه بر این لباس فضایی مرکوری دارای چکمه، دستکش و کلاه ایمنی بود که با حلقه یی به لباس متصل می شد. این لباس به وسیله یک فن خارجی که فضانورد همراه داشت، خنک می شد. فضانوردان اکسیژن مصرفی خود را به وسیله لوله یی که به لباس وصل می شد، دریافت می کردند. هرچند لباس فضایی مرکوری آنها را از خطرات حفظ می کرد، اما هنگامی که پرفشار می شد، از کارایی آن کاسته می شد زیرا برای راهپیمایی فضایی طراحی نشده بود. به همین دلیل برای برنامه جمینی لباس های جدیدی طراحی شد که نه تنها برای وضعیت های اضطراری، بلکه برای راهپیمایی فضایی مناسب بود. لباس های برنامه جمینی از قالب هایی به شکل بدن انسان ساخته شده بود. این لباس ها روکشی داشت که فضانورد را در برابر ذرات ریز شهاب سنگ ها محافظت می کرد. فضاپیما نیز اکسیژن و هوای لازم برای خنک کردن لباس فضانورد را به وسیله یک لوله به فضانورد می رساند.

اما پس از برنامه جمینی فضانوردان دریافتند که هوا خنک کننده چندان مناسبی نیست. در موارد بسیار دمای بدن فضانورد در اثر راهپیمایی فضایی بالا می رفت و مه از درون کلاه ایمنی آنها را فرا می گرفت. به همین دلیل ناسا برای برنامه آپولو به فکر افتاد از لباس های کارآمدتر استفاده کند.

لباس فضایی برنامه آپولو؛ از آنجا که قرار بود فضانوردان در این برنامه در ماه نیز پیاده روی کنند، لباس ویژه یی طراحی شد که انجام این کار را امکان پذیر می ساخت. لباس فضایی آپولو شامل موارد زیر بود؛

- یک زیرپوش که با آب خنک می شد.

- بخش چندلایه برای تامین فشار؛

1- لایه درونی که از نایلون سبک وزن بود.

2- لایه میانی که نایلون با پوشش نئوپرن بود و فشار را تنظیم می کرد.

3- لایه بیرونی که فشار لایه های زیری را نگه می داشت.

- پنج لایه از میلار آلومینیوم دار که با چهار لایه از داکرون به هم بافته شده بود و وظیفه حفاظت گرمایی را به عهده داشت.

- دو لایه از کابتون که آن هم نارسانای حرارتی است.

- یک لایه دیگر با پوشش تفلون برای حفاظت در برابر ضربه

- یک لایه دیگر از جنس تفلون

این لباس به چکمه، دستکش، ابزارهای ارتباطی و کلاه با پلاستیک شفاف مجهز بود و برای راهپیمایی در ماه نیز تجهیزات اضافه داشت. یک کوله پشتی نیز اکسیژن و آب برای خنک کردن را تامین و دی اکسید کربن اضافه را حذف می کرد. این لباس روی زمین در مجموع 82 کیلوگرم وزن داشت، اما وزنش در ماه فقط 14 کیلوگرم بود. از لباس طراحی شده برای ماموریت آپولو در ماموریت اسکای لب نیز استفاده شد. پس از آنکه پرواز شاتل به کاری عادی تبدیل شد، فضانوردان مجبور نبودند هنگام پرتاب یا ورود به زمین لباس فضایی متداول را بپوشند تا اینکه سانحه چلنجر روی داد. در این حادثه، چلنجر لحظاتی پس از پرتاب منفجر شد و همه هفت سرنشین آن جان باختند. از آن پس ناسا پوشیدن لباس های فضایی را هنگام پرتاب و ورود به زمین اجباری کرد. از این لباس ها که ابزار جابه جایی فرازمینی (EMU) نام دارد، برای راهپیمایی فضایی و جابه جایی در ایستگاه فضایی استفاده می شود. هرچند لباس های فضایی امروزی کارایی خوبی دارند، ناسا هر روزه در جست وجوی لباس های فضایی بهتری است و طراحی و ساخت لباس ها (و گاهی بخش کوچکی از آن مانند دستکش که دارای ویژگی های خاصی باشد) را به مناقصه می گذارد. به همین دلیل برخی شرکت ها لباس هایی ارائه کردند که دارای ویژگی های بسیار جالب و قیمت های بسیار زیاد ( حدود 22 میلیون دلار) است. در سال 2008 نیز ناسا یک پروژه 745 میلیون دلاری را برای طراحی و ساخت لباس های فضایی نسل جدید به اجرا گذاشت.

منبع: آسمان پارس




واژه کلیدی :پوشاک 200میلیون دلاری و واژه کلیدی :شاتل و واژه کلیدی :فضانوردی




نویسنده : reza gilany ; ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز ٦ بهمن ۱۳۸۸

جوانفکر :ایرنا باشگاه سیاسی برای فعالیت های حزبی و گروهی نیست
مدیرعامل جدید خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران با بیان اینکه اهل جدال با نیروهای سیاسی درون نظام نیستیم تصریح کرد:ایرنا یک باشگاه یا پاتوق سیاسی برای فعالیت های حزبی و گروهی نیست.
به گزارش روز سه شنبه  جیرفت سی تی به نقل از خبرنگار اجتماعی ایرنا، علی اکبر جوانفکر در مراسم معارفه خود که با حضور رییس جمهوری، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در محل نهاد ریاست جمهوری برگزار شد، اظهار داشت : مصمم هستیم در دوره جدید مدیریت این خبرگزاری از نگاه رییس جمهوری و دولت مردمی به پدیده‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در کشور نگریسته شود.
وی خاطرنشان ساخت : اطلاع‌رسانی به صورت شفاف، جامع، دقیق، صحیح، سریع و بدون دخالت نظرات شخصی یا سازمانی را در دستور کار خود قرار خواهیم داد و ارتقای کیفیت و کمیت در تولید خبر را وجه همت خویش قرار می‌دهیم.
وی با ابراز امیدواری دراین زمینه که " ایرنا سهم خود را در ایجاد بصیرت و آگاهی، تنویر افکار عمومی و فراهم کردن زمینه برای انتخاب صحیح مردم را برعهده گیرد" تاکید کرد: این تصور که خبرگزاری جمهوری اسلامی یک باشگاه یا پاتوق سیاسی برای فعالیت‌های حزبی و گروهی است، یک اشتباه بزرگ است.
نهمین مدیرعامل خبرگزاری جمهوری اسلامی اضافه کرد: به طور قطع اجازه داده نخواهد شد که ایرنا به عرصه‌ای برای دست اندازی‌های سیاسی، حزبی، جناحی، گروهی یا فردی تبدیل شود. ماموریت این سازمان خبری همسو کردن همه تلاش‌ها برای ارایه بهترین خدمات به مردم ایران در حوزه اطلاع‌رسانی است.
جوانفکر با بیان اینکه " ما اهل دعوا، بگومگو، تنازع و جدال در مواجهه با نیروهای سیاسی درون نظام مردم سالار دینی و معتقد به ارزش‌ها و آرمان‌های جمهوری اسلامی نیستیم" خاطرنشان ساخت : نه آنها را در برابر خود و نه خود را در برابر آنها می بینیم .
مدیرعامل جدید ایرنا افزود: ما به روی همه کسانی که دل در گرو آبادانی، پیشرفت ایران عزیز و اهتزاز پرچم اسلام در بلندای بام ایران دارند آغوش خود را می‌گشاییم و دست برادری، دوستی و همکاری به سوی آنها دراز می‌کنیم.
جوانفکر اذعان داشت: رویکرد اصلی ما مبتنی بر زدودن تلاش‌های بی دلیل و بدون منطق و بعضا هدایت شده از سوی دشمنان انقلاب است. ما قدر فرصت‌های پیش روی خود را می‌دانیم و مصمم هستیم تا همه توان خویش را در حوزه اطلاع رسانی کشور صرف ایجاد امید، نشاط، شادی، تحرک، پویایی، پیشرفت و تعالی مادی و معنوی جامعه کنیم.
وی به عزم جدیدی درایرنا اشاره کرد وخاطر نشان ساخت: به فضل الهی تمامی اهتمام خود را به کار خواهیم بست تا هر گونه احتمالی در خصوص ایجاد یا دامن زدن به اختلافات، بدبینی و شایعه‌ سازی در خبرگزاری جمهوری اسلامی از بین برود.
وی با بیان این که در دوره جدید ایرنا در اندازه یک رسانه ملی و در رقابت موثر در سطوح منطقه‌ای و جهانی ظاهر خواهد شد، تصریح کرد: درجه بیداری و هوشیاری اصحاب رسانه در برابر ترفندها و روش‌های پیچیده و هوشمندانه دشمن در کاهش و کنترل میزان خسارت و ضرر احتمالی ناشی از جنگ نرم تاثیر جدی خواهد گذاشت.
جوانفکر با تاکید بر این که مسئولیت‌ها و مصادر امور در کشور امانتی به ودیعه سپرده شده از سوی مردم است، گفت: بنده به شرط موفقیت عهده‌دار این مسئولیت شده‌ام و این یک جاده یک طرفه است بنابراین جز حرکت به سوی موفقیت فراروی خود راه دیگری نمی‌بینم.
وی دراین جمع که مسوولان و تعداد زیادی از کارکنان ایرنا نیز درمیان آنها حضور داشتند به تاکید گفت: اگر دریک سال آینده به هر دلیل نتوانم سازمان خبرگزاری جمهوری اسلامی را در مسیر موفقیت و پیشرفت قرار دهم پیشاپیش آمادگی خود را برای رد امانت مردم اعلام می‌دارم.
جوانفکر خاطر نشان کرد: پس از مطالعه جامع وضع موجود خبرگزاری جمهوری اسلامی برنامه‌های خود را برای ارتقای این سازمان و فعال کردن آن در مسیر منویات ملت ایران، نظام اسلامی، رهبری فرزانه انقلاب و دولت خدمتگزار و مردمی به اطلاع عموم خواهم رساند.
مراسم تودیع و معارفه مدیران عامل سابق و جدید خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران صبح امروز با حضور دکتر محمود احمدی نژاد رییس جمهوری اسلامی ایران، دکتر محمد حسینی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، دکتر محمد علی رامین معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد، مهدی کلهر مشاور رسانه‌ای رییس جمهور و مدیران مسئول مطبوعات، محمد دعایی مدیر مسئول روزنامه اطلاعات، کاوه اشتهاردی مدیرمسئول روزنامه ایران ،مسوولان و کارکنان ایرنا و سایر مدیران مسئولان مطبوعات ، خبرگزاری‌ها و اصحاب رسانه در محل نهاد ریاست جمهوری برگزار شد.
   بدون مقدمه بگویم که خدا ایرنا را دوست دارد . این تنها مطلبی بود که هنگام دریافت پیش خبر غیر رسمی انتخاب برادرعزیزم آقای جوانفکر برای خدمت گذاری به نظام در ایرنا به هنم رسید. با خود می اندیشیدم که چرا ایرنا 70ساله به وبلاگی برای عده ای تبدیل شده که هرچه دلشان می خواهد و به سفارش جناح و محفل خودشان می نویسند. خدایا چرا به داد ایرنا نمی رسی؟ این نه تنها دعای من بلکه هر ایرنایی و ایرنا زاده ای بود که این رسانه مادر را که رهبر معظم انقلاب که خدایش حفظش کند فرموده بود: ایرنا باید به منزله نبض نظام عمل کند. مطلب را به همین حاشیه تمام می کنم و فردا مطلبی با همین عنوان بطور جداگانه خواهم نوشت تا حق مطلب را در مورد آقای علی اکبر جوانفکر ادا کرده باشم. رضا گیلانی.



واژه کلیدی :علی اکبر جوانفکر و واژه کلیدی :رامین و واژه کلیدی :محمد دعایی




نویسنده : reza gilany ; ساعت ٩:٤٦ ‎ق.ظ روز ٥ بهمن ۱۳۸۸

برخی منابع خبری :
زلزله هائیتی طبیعی نیست، پای هارپ در میان است
برخی منابع خبری می گویند : زلزله هفت و سه دهم ریشتری هائیتی طبیعی نیست و آمریکا با اغراض سیاسی خاص با استفاده از سلاح آب و هوایی موسوم به "هارپ " این زلزله را به صورت مصنوعی ایجاد کرده است.
سیستم "هارپ"- برنامه تحقیقاتی آرورال فعال درفرکانس بالا- سلاحی آب و هوایی است که از طریق ارسال یک انرژی فوق العاده به لایه یونوسفر (لایه فوقانی اتمسفر)، مولکول های آن را به تپش انداخته و به بازتاب قدرتمند این انرژی وادار می سازد. این انرژی پس از"کانالیزه"شدن می تواند اختلالاتی مانند خشکسالی، بارش برف و باران، سرمای شدید، سونامی، توفان، زلزله و... در نقطه تعیین شده، به وجود آورد.
به گزارش روز یکشنبه ایرنا ، پایگاه اطلاع رسانی " voltairen هفته پیش به نقل از "هوگو چاوز"، رئیس جمهور ونزوئلا از نقش ایالات متحده در ایجاد این زمین لرزه مصنوعی در هائیتی خبر داده بود.
همچنین بر اساس گزارشی از پایگاه اطلاع رسانی "روسیه تودی" بررسی ناوگان شمالی نیروی دریایی روسیه ، دلیل روشنی بر آزمایش سلاح های لرزه نگاری توسط نیروی دریایی آمریکا پیش از وقوع زلزله درآبهای کاراییب درهمسایگی هائیتی است.
این گزارش می افزاید: این ناوگان تحرکات و فعالیت های نیروی دریایی آمریکا در کارائیب از سال 2008 را پیگیری می کرده است.
براساس اظهارات منابع روسی آمریکا از اواخر سال 1970 میلادی، پیشرفت چشمگیری درتحقیقات در زمینه سلاحهای زمین لرزه ای خود داشته است و در حال حاضر سرگرم تحقیق درمورد نحوه کارکرد دستگاه های مبتنی بر پالس ، پلاسما ، الکترومغناطیسی و تکنولوژی صوتی درترکیب با " بمب موج شوک "هستند.
در این گزارش همچنین دو آزمایش مشابه که توسط نیروی دریایی آمریکا در هفته گذشته انجام شد مقایسه شده است : زلزله ای با قدرت شش و نیم ریشتر که در اطراف شهر اورکا ، کالیفرنیا ایجاد شد و بدون ایجاد هر گونه تلفات آماری بودو دیگری زلزله ای منطقه کارائیب -هائیتی- که باعث مرگ حداقل 140 هزار نفر ازمردم بی گناه شد.
این احتمال بیشتر وجود دارد که نیروی دریایی آمریکا اطلاعات کافی از خسارت فاجعه آمیزکه به صورت بالقوه را در هائیتی تحمیل شده است دارد.
بنا بر این گزارش ، این سیستم که توسط ایالات متحده آمریکا آزمایش می شود قادر به ایجاد ناهنجاریهای آب و هوا که باعث سیل ، خشکسالی و توفان های دریایی می شود، است.
براساس این گزارش اطلاعات جمع آوری شده درزمینه زمین لرزه سیچوان چین که در تاریخ12 مه 2008 با قدرت 8/7 ریشتر بوقوع پیوست حاکی است :این زلزله نیز با امواج الکترومغناطیسی ساطع شده از"هارپ" ایجاد شده بود.
براساس این گزارش همچنین ارتباطات خاصی بین فعالیت های لرزه نگاری ولایه آیونسفر کره زمین که در سیستم "هارپ" است مشاهده می شود:
پس از زمین لرزه ، پنتاگون اعلام کرد کشتی بیمارستانی " یو. اس. ان. کامفورت"، که در "بالتیمور" لنگر انداخته بود، رااحضار کرده و به هاییتی فرستاده است .این کشتی تنها چند روز بود که دراین آبها مستقر شده بود.
ارتشبد "داگلاس فریزر"، فرمانده این کشتی گفت: کشتی گارد ساحلی و نیروی دریایی آمریکا، به رغم محموله محدود هلیکوپترها و مواد کمکی به هائیتی اعزام شده بودند.
اگرچه تنها بعداز زلزله هائیتی درزمینه هارپ گزارشهایی محدود منتشر شد اما براساس این گزارش ها:هارپ یک پروژه تحقیقاتی است که در ظاهر برای بررسی و تحقیق درباره لایه ی آیونوسفیر (لایه فوقانی جو) و مطالعات معادن زیر زمینی (با استفاده از امواج رادیویی ) پایه گذاری شده و توسط آن می توان اطلاعات معدن های زیرزمینی را در اعماق کم شناسایی کند.
این سیستم می تواند سونامی، خشکسالی، آتش فشان، سیل ها، طوفان را تولید کرده و نیروی برق را از محل تاسیسات هارپ به نقاط دیگر از زمین و همچنین انتقال برق از زمین به ماهواره ها انتقال دهد.
این سیستم موجب اختلال و کنترل فرکانس های نوری مغز در سطوحی به وسعت شهرها شده وانسانها از راه دور و ایجاد “غش” و تولید ”وهم” در مغز کنترل می کند.
هارپ موجب قطع برق شهری شده و ایجاد انفجار های عظیم زیر زمینی با قدرت بمب های اتمی و بدون تولید اشعه های رادیو اکتیو می کند و دیوارهای رادیویی ضد هواپیما و ضد موشک را ایجاد می کند.
درواقع همه اسلحه های جنگی معمول و متداول امروزه در مقابل با این تکنولوژی جدید کاملا متروکه به شمار میایند به گونه ای که “هارپ” میتواند با یک عملکرد کلیه کامپیوتر های یک هواپیما را از فواصل دور از کار انداخته و موجب سقوط آن شود .
HAARP,HIGH FREQUENCY ACTIVE AURORAL RESEARCH PROGRAM
   جیرفت سی تی حدود سه ماه قبل در این زمینه گزارشی مبسوط به نقل از منابع داخلی و خارجی روی خروجی ارسال کرد.
  اما این سووال پیش می آید که زلزله بعدی در کدام کشور خواهد بود. آیا پس از زلزله نیروهای آمریکا و کشورهای متحد او نیز به آنجا سرازیر می شوند.
نقش سازمانهای امدادی چه می شود ؟ آیا کشور زلزله زده و خسارت دیده باید از کشورهای ثالث برای کمک رسانی دعوت کند یا اینکه طبق نظم نوین جهانی این آمریکای خودسر است که پس از ایجاد زمین لرزه های مصنوعی با تمام قوایی که از قبل در نزدیکی همانجا به صورت آماده باش داشته وارد عمل می شود و بحران ساختگی خود را مدیریت می کند.
  هر چند مقامات آمریکایی تاکنون از فن آوری هارپ که در قطب شمال مستقر کرده تاکنون مطالب زیادی منتشر نکرده است اما هر انسان عاقلی می تواند بداند که دو دوتا می شود هشت تا ،! البته با استفاده از تکنولوژی مذکور.
 



واژه کلیدی :هارپ و واژه کلیدی :یونوسفر و واژه کلیدی :هوگو چاوز و واژه کلیدی :سیچوان چین